Even een verslag van een bizarre wedstrijd: Dijk tot Dijk race 2015.

Ik had er zin in vandaag! We werden letterlijk weggeschoten door een kanon, die dreunde flink door. Het eerste stuk over de weg ging met flinke tegenwind, ik keerde goed het asfalt op langs de kustlijn met wind in de rug. Het tempo zat er goed in!

Na een kleine 10 minuten moest ik de eerste dames laten gaan, geen idee hoe hard we gingen. Wel weet ik dat ik op een gegeven moment in mijn eentje het gevoel had stil te staan: 40km/h op de teller. Dan moest het dus tegen de 50km/h zijn gegaan. Ondertussen bekeek ik hoe mooi de kustlijn was vandaag, vrij smal strand, zon en het zand dat over het strand stoof, genieten!

Tot en met het keerpunt in Sint-Maarten reed ik alleen, voor de wind is dat niet heel erg. Maar toen begon de terugweg met windkracht 6 (volgens mij was het 8). Eerst reed ik 18km/h maar na verloop van tijd reed ik 12 halleluja. Vlak voor Callantsoog kreeg ik gezelschap van Talisa, dat was meer dan welkom. Samen trokken we het tempo weer richting de 20.

Ik begon te rekenen. We hadden er 27km op zitten, nog 15 te gaan. Vlak daarna haalde de kopgroep van 4 man ons in, met Flexwinkel Tino erin! Ik zie ze veel te laat en besluit geen poging te doen om aan te sluiten. Dan komt het mannenpeloton met alle andere toppers erin voorbij. Ik probeer aan te sluiten (niet slim denk ik nog, dan rijd ik me helemaal stuk), maar het tempo valt reuze mee en ik had goede benen (die alleen de snelheid aan het begin niet bij konden benen).

Met nog een km of 10 te gaan probeer ik me goed op te schuilen in de groep. Best lastig want de wind stond op de kop, dus recht erachter. Het verbaast me dat de mannen vrij mak zijn, het verbaast me dat ik ze bij kan houden. Zit ik zomaar bij Bram Rood in het wiel, Thijs Zonneveld die even naast me komt rijden. Verrek we halen het damespeloton in. Een deel sluit aan, een deel niet. Dan heb ik best goede benen!

Opeens rijden we over de keien de dijk op. Echt gaaf, tempo hoog een echte finale, in de mannenfinale. Even daarvoor heeft Nienke geschreeuwd dat ik op het podium kan rijden, ik geloof haar niet helemaal maar zij zal het wel weten. Nienke heeft tenslotte de hele tijd op kop gereden. Mijn buik kriebelt: racen!

Het keerpunt op de dijk knal ik op. Dan voor de wind op naar de finish naar Fort Kijkduin. Ik ben heel blij met mijn harde banden. Zit ik zomaar bij Ramses in het wiel. De weg loopt gemeen omhoog, doortrekken praat ik mezelf toe. Dan ben ik gefinisht. Maar vervolgens weet ik niks, eerste 5 gok ik. Maar het zou ook beter kunnen, of slechter. Na een minuut of 20 kom ik erachter dan ik 3e ben bij de dames licentiehouders! De tranen schieten in mijn ogen, zo cool.

Nienke 2e bij dames basis, en Tino top 1e bij de heren. Flexwinkel powered by Maronne rules!