Deining D-Day, 'de' wedstrijd van het jaar voor mij. Met een vader uit Bakkum, en een moeder uit Castricum is het lastig om te zeggen of het nu 'Bakkum aan Zee' of 'Castricum aan Zee' is. Dat laat ik in het midden. Maar feit blijft dat ik er wil staan op D-Day!

Vrijdagavond heb ik al mijn nummer gehaald bij Deining, ik loop met kippenvel over het strand. Zal ik morgen de goede vibe hebben? De zee staat bijna tegen de duinen, dat belooft wat te worden: wind en een klein strand.

Zaterdagmorgen ziet het er niet vriendelijk uit buiten, het regent. Ik spring zo laat mogelijk op de fiets, op naar (Castricum of Bakkum aan...) de Deining. In kan meteen het startvak in, en heb weer een goed plekje. Rondom mij staan Eline, Nienke en ik vang ook een glimp op van Jeroen en de mannen Snoek. Achter de hekken zie ik Alexander, mijn vader, ome Nico. Heel veel keer hoor ik 'succes hè Jolin'.

Pang! Daar gaat het startschot. Ik zit meteen op mijn fiets en het grote blad ligt er al op. Ik probeer me niet gek te laten maken door de snelle mannen. Ik zit bij Eline in het wiel en dan komt er een lekker groepje voorbij, ik maak een sprintje en zit erin. Wat een woei zeg.... Hij staat pal west dus het is waaier rijden.

Bij de naald, ofwel mijn achtertuin in Egmond-Binnen, draaien we terug naar de pier van Wijk aan Zee. We hebben nog steeds tegenwind lijkt het. Ik heb een 'beschermheer' gevonden, en probeer op
adem te komen. Dan passeren we de start-finish en moeten we over 2 rijen stro balen springen. Het valt mee met het mulle zand dus stap weer af als een echte veldrijder. Jump, jump en jump op de fiets.

Inmiddels zit ik in een groter groepje met Nienke. Hier moet ik mijn plekje houden! Het strand voor Heemskerk is zwaar, af en toe zuigt hij je helemaal vast. Dit zorgt ook voor onrust in het groepje. Het
gas gaat erop, eraf en dan weer naar een aangenamer tempo. Feit blijft dat ik boven mijn kunnen aan het fietsen ben, maar ik denk steeds maar 'stel je niet zo aan'. Vlak voor Heemskerk trek ik het echt niet meer en ga ik los.

Gelukkig is daar mijn beschermheer weer. We rijden omhoog richting de duinen, het strand is daar beter en zuigt veel minder. We gaan zelfs het groepje van net voorbij, dat gaat goed! Er sluiten nog
2 mannen aan die geweldig werk voor mij doen.

Ik ben blij om het keerpunt bij Wijk aan Zee te zien. Daar is een beetje onduidelijkheid: links of rechts er langs? Maar het gaat goed en we rijden weer met de zee aan ons linkerhand. Richting huis, zo
voelt het. Inmiddels sluit de groep van net, met Nienke, en ook Eline weer aan. Gas erop, gas eraf, bij mij gaat het licht uit. 'Niet alleen komen te zitten Jolin' praat ik mezelf toe, 'over een uur zit je lekker in Deining'. Vlak voor de passage met de strobalen lig ik los, shit.

Daar dient een tweede beschermheer zich aan. Thank God! Ik ben niet gelovig, maar nu geloof ik alles, die had zo moeten zijn. 'Derde dame schreeuwt topfotograaf ome Nico', cool ik ga ervoor! Ik spring
vrij soepel over de strobalen. Op naar de Naald voor het laatste keerpunt.

Nienke rijdt een meter of 200 voor me, ook los uit de groep. Bij het keerpunt zie ik dat de groep achter ons met Eline, best dichtbij komt. Terug naar de Deining geef ik alles, ik wil zooo graag. Ik piep en kreun aan alle kanten, maar het maakt me niks uit: het podium lonkt. Een meter of 300 voor de finish zie ik dat de groep achter ons, ons echt op de hielen zit. Zij rijden tegen de duinen terwijl wij aan het ploeteren zijn in het zuigzand.

We draaien richting de finishboog, nog maar 50 meter... De eerste mannen uit de groep schieten me voorbij, ik pers het uit mijn kleine teen en JAHOE: ik ben 3e, podium! Nienke wordt 2e, en Eline nipt 4e. Hier kan ik mee thuiskomen :-).